ในขณะที่โลกกำลังหมุนไป หมุนไป ในซอกแห่งสังคมได้เกิด ปาติหาริย์ขึ้น มันเป็นปาติหาริย์ อันเรียบง่ายแต่มหัศจรรย์ยิ่ง

     ค่ำวันหนึ่งขณะที่ผมกำลังอ่อนล้ากับการเดินทางอยู่บนถนนสายใหญ่ที่เต็มไปด้วยฝูงยานพาหนะที่พากันตะเบงเสียงเซงแซ่ใส่กัน และพากันพ่นควัน ที่ทำให้สำลักและชวนอาเจียนออกมาจากเครื่องยนต์หลายพันแรงม้า ที่ติดแหงกอยู่บนถนน ไม่ต่างอะไรกันกับปลาที่เกยอยู่ในหนองน้ำที่แห้งเหือดอ้าปากพะงาบ ๆ ร้องขอความเห็นใจ และรอความตาย 

ขณะหนึ่งขณะนั้น 

     ผมนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ และมองไปนอกหน้าต่าง รถเมล์คันเก่าคร่ำคร่า ที่เบาะมีสีน้ำเงินและหลุดออกมาจากโครงเหล็กที่ทำไว้เป็นที่นั่ง มันคงสมกับราคาค่าโดย สาร 8 บาทที่เสียไป ขอจินตนาการว่ามันเป็นเบาะนุ่มที่ทำมาจากหนังแกะแท้ที่อ่อนนุ่มสบาย ก็แล้วกัน รถเมล์เบรกกึก ความคิดต่าง ๆ ของผมสิ้นสุดลง กลับมาสู่สภาวะแออัด อีกครั้งในใจก็นึก

"เฮ้ออ จะมาทำอะไรกันเอยะแยะวะ"

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นครอบครัวครอบครัวหนึ่งเดินขึ้นมาบนรถเมล์ มีพ่อ มีแม่ซึ่งตั้งครรภ์ และมีลูกเล็ก ๆ อีกคน ทั้งสามคนสี่ชีวิต หอบของพะรุงพะรังขึ้นมาและนั่งเบาะข้างหน้าผม

รถเคลื่อนต่อไป

      เด็กน้อยที่แม่อุ้มไว้มองหนทางไปมาด้วยท่าทีไม่คุ้นเคย จนกะทั่งมองเห็นผม ผมยิ้มให้แล้วเล่นจ๊ะเอ๋ เด็กยิ้มให้ หลายต่อหลายครั้ง เล่นไปเล่นมาเด็กนึกสนุก เอามือจับพนักพิงแล้วหันมาเล่นกับผมจนแม่เห็นผิดปกติจึงหันมาดู

     ในตอนที่เล่นกับเด็กน้อยอยู่นั้น ในใจก็นึกถึงประโยคหนึ่ง ขึ้นมา เป็นบทละคร ที่ผมเพิ่งแสดงจบไปหมาด ๆ "เทวดาน้อย เจ้ายิ้มกรอกพลังสวรรค์ให้ข้า" แม้ว่าตัวบทประพันนั้นจะดูรางเลือนแต่ความหมายของมัน ทำให้ผมนึกขึ้นได้ ในตอนนี้ ผมหมดสิ้นความเหนื่อยล้า ในใจมีแต่ความอิ่มเอมใจ รอยยิ้มเล็ก ๆ เสียหัวเราะเบา ๆ จากเทวดาน้อย เป็นน้ำทิพย์ขจัดความอ่อนล้า ท้อแท้ สิ้นหวังไปสิ้น มันงดงามและมีค่า เกินกว่าจะหาอะไรมาเทียบได้

ผมลงจากรถในใจก็พลางคิดว่า เด็กคนนี้รอยยิ้มนี้จะอยู่ในความทรงจำของผม และผมเองก็คงจะอยู่ในความทรงจำของเด็กคนนั้นด้วยเหมือนกัน โตขึ้นเขาอาจจะนึกได้ว่า วันนึงบนถนนอันแออัด มีคนประหลาดนั่งเล่นจ๊ะเอ๋กับเขา ตลอดทาง

 ขอบคุณรอยยิ้มของเทวดาน้อย

ยิ้มของเจ้าช่างสดใส ยิ้มของเจ้าทำให้โลกทั้งโลกสดใส 

ขอบคุณเทวดาน้อย